پنهان بودی چونان شور در سینه ام

نهان بودی چونان شرر در دیده ام

.نگاری نه، هم دم و هم آشیانی نبود

به چه امید جامها چون روزهامان از پس دیگری

طی کردیم

.عطار، دمی دیگر شکیب پیشه کن

.سحر نزدیکست، پیاله سرریز و دل اسیر

.نشین
.نشین تا فراغت فراموش شود

عطار، مِی ریز همین شب غنیمت است. ن 

مِی ریز و زخمه زنان بازی ده دلم را. ن

شبست، شورست، شاهد و شربت ماییم. نوشیم به نوشیِ وجود.ن

نوش. ن  

عطار! آی. زی. عطار.
آی، زی چنین دم را با من.
سرم بر بالینت هِل، سر بر بالینت نِه. وَ این دم،
و همه دم،
و بر گستره گزیده ها آی زیم.
عطار، آی، زی.
عطار! آی.زی.

عطار، زندگی آنِ غریبیست بین پریدن و ماندن.
عطار، دست بر گونه ام کش و می بده.
عطار، بیا از خویش برون شویم و مجرد بر درگاه خانه تنها و مست نشینیم
گذر عابران تماشا کنیم.
عطار، جامت را پر می کنم. دستم را خالی مذار.

عطار! تنهایَـم. عطار، یگانه ای.
عطار!
دست بر گیسوانم نه و سرم بر سینه ات فشار.
عطار. بهـِل بغضهای فروخورده را یک جا رها سازم
تا بار دیگر جامی پر کنیم و شادی کنیم.
عطار! چه نشسته ای؟ اشک ها گم می شوند در کوچه های یادها جاودانه.
گاه شادیست.
باده زنیم و اندوه فردا به خود راه ندهیم.

آغوش بگشا تا سر بر زانوانت دهم.
عطار! به دور دورها خیره شوم و اندیشه کنیم فردا را .
سخن گوییم بی کلامی. فردا چشم گشاییم و
ندانیم چه خواهد شد.
بیا تا امید، تنها ره توشه جاده پر ابهاممان باشه.

وادی شَکـَّم در راه است .
عطار! قلبم را ستاندی از برابر عشق، اکنون چشمانم باش.
برخیز ، کنون به کمکم بشتاب تا این وادی نیز به سلامت طی کنیم.








* همچین وادی وجود خارجی نداره،هر کس هفت وادی خودشون داره.

عطار! توانی بینی دستانم را؟
]...[
کنون انتظار دویدن در خارزار از من داری؟
عطار، بیا. دمی کنارم نشین. راه دور نیست، دستم بر شانه ات نهان و
دوش دوش شهرها رویم .

عطار! بینی؟ کاش دل من را قدرت فریاد بودی.
کاش دل من را طاقت درمان بودی.

عطار از چه زانوی غم در آغوش کشیده ای که امروز روز شادمانیست. برخیز و با ما سهیم شو!

کس داند چگونه برون شدن از وادی شک را؟

عطاااااااااااااااااااااار! ای عطار! بنگر چگونه مردمان را در افکندی بر وادیهای ساختگی خویش!
این چه توهم است خدایا؟ این چه توهم است که روز سپید را شب یلدا می نمایاند؟
عطااااار! خدایت گواه که بد آتشی افکندی به جانم.
مرا چه می شود که اینسان پریشانم؟
مرا چه می شود؟