عطار! تنهایَـم. عطار، یگانه ای.
عطار!
دست بر گیسوانم نه و سرم بر سینه ات فشار.
عطار. بهـِل بغضهای فروخورده را یک جا رها سازم
تا بار دیگر جامی پر کنیم و شادی کنیم.
عطار! چه نشسته ای؟ اشک ها گم می شوند در کوچه های یادها جاودانه.
گاه شادیست.
باده زنیم و اندوه فردا به خود راه ندهیم.