چقدر دوست داشتم روی یه سکوی سیمانی جلوی یه ساختمون بزرگ دولتی خلوت،
یا یه کتابخونه عمومی، نشسته بودی، پاهات رو از سکو آویزون کرده بودی. سرم
رو روی پات گذاشته بودم ، آروم سیگار می کشیدم و بین هر پک دست راستم رو
لخت از سکو آویزو می کردم. بدون هیچ قیدی تو هوا ول می خورد. بدون اینکه
چیزی بگی، هر از گاهی سرم رو ناز کنی یا با پیشونیم بازی کنی و بدون اینکه به چیزی
فکر کنیم، نگران چیزی باشم،‌ بترسیم یا هر چیزی، به آسمونی که خورشید و ابر سفید داره
نگاه کنم. و همچین آرزویی چقدر دور از دسترسه.
و چقدر بزرگه.
وچقدر تو دوری.