عطار، زندگی آنِ غریبیست بین پریدن و ماندن.
عطار، دست بر گونه ام کش و می بده.
عطار، بیا از خویش برون شویم و مجرد بر درگاه خانه تنها و مست نشینیم
گذر عابران تماشا کنیم.
عطار، جامت را پر می کنم. دستم را خالی مذار.