بچه ها موجودات احمق خنگین که هی آغخووو ،آغخووووو می کنن. و با هر دفعه
آغخووو آغخووو کردن، دل آدمو می برن میندازن دور. حالا هی برو بخون که چه می دونم
تو 11 ماهگی باد می گیرن راه برن، 12 ماهگی عقب رفتنو یاد می گیرن، 17 ماهگی
از پله بالا رفتنو یاد می گیرن، یا اون اول دستشونو که جلوی چششون تکون می دن، کم کم
رابطه بین دست و چیزی که می بینن و تعلق اون دست به خودشون و کنترل اون دست رو
یاد می گیرن!
و موجوداتین که واسه بازی و خنده شست پاشونو به راحتی تو دهنشون می کنن.
یکی از چیزایی که از یکی دوسال پیش خیلی ذهنمو مشغول کرده، اینه که کی بچه دار شم.
خیلی دوست داشتم زودتر یه بچه انگ انگو که مقل میمون خودشو تو بغل آدم نگه می داره،
بغلم باشه، بعد هی فکر می کنم که آخه تو همینجوری وقت نمی کنی به درس و کار و جیم برسی،
اونوقت می خوای یه جونور قَر و قاطیم داشته باشی که آدم هر دفعه می بینتش دلش غششششش
میره. بعد یه طرف دیگه ماجرا باباشه. ولم کن بابا!
منم با هر فصلی که می خونم موضوع اون فصلو می خوام. در مورد مواد مخدر می خونم،
می خوام برم کلینیک ترک اعتیاد بزنم، در مورد بچه ها می خونم می خوام یه جونور با
دست و چنجه ای که تکامل رو ثابت می کنه مثل قورباغه بغلم باشه.
ای بابا! برم ببینم این جناب رنه سپیتز چی می گن دیگه.