خیلی وقته اون حسی که وقتی یه کاریو برای بار اول انجام می دی، بهت دست
می ده رو حس نکردم. وقتی شروع می کنی تجربه کردن. وقتی تازه می خوای
بزنی تو دل زندگی، زندگی بو تجربه کنی، عاشق بشی، مثل یه آهو بچه بالا
پایین بپری و جفتک بزنی، بفهمی اووووووووَه چه قدر چیز تو دنیا هست که
اصلاً تو دنیای تو خبری ازشون نبوده و می خوای بزنی تو رگ زندگی و دنیا
رو با یه چشم دیگه تجربه کنی. و ازین حس هیجان زده شی.
خیلی وقته اونقدر منطقی شدم که کمتر از چیزی هیجانزده می شم.

همه چیز از سه سال پیش شروع شد. [...] تمام لحظه ها
تجربه نویی بود که احساس می کردم داره زندگیو به من نشون می ده.
سه سال پیش، یه دختر 18 سالهء داف که تازه دانشگاه قبول شده بود و می خواست
***ِ آسمونو پاره کنه.

سال عجیبی بود. اتفاقایی که توش افتاد، مسیر زندگیمو کاملاً تغییر داد.
حسی که نسبت به کشف خودم داشتم. برای اولین بار تنهایی ماشین بیرون بردن،
کورس گذاشتن تو شهرک، blind date گذاشتن، حسی که روزای ابری، از پیاده از
صفویه تا چهارراه پارک وی و از جام جم قهوه خریدن داشتم. همه چی نو بود.
فهمیدم با آدما می شه دعوا کرد، دروغای مهمتری تو زدگی می شه گفت،
می شه سرپیچی کرد، می شه لبخند زد و سر برید( و من همچنان از پتانسیل
و علاقه بالای خودم تو این زمینه تعجب می کنم!) چقدر نقطه کور تو مغزم به وجو اومد.
* * *
شاید به همین خاطر بود که عاشق سنگ نوردی شدم. بعدی رو تو خودم بهم نشون
می داد که نمی دونستم اصلاً تو من وجود داره؛ ترس. برای منی که ادعای شجاعتم
تا آسمون رفته بود، ترس و استرسی که سنگ نوردی بهم وارد می کرد خیلی تازه بود.
عجیب بود. خیلی ناشناخته بود. اینکه خودتو تنهای تنها اون بالا ببینی که فقط خودتی و
خودت. و یه حرکت یه سانتی اشتباه می تونه گرون تموم بشه برات. همیشه شب قبلش
یا خوابم نمی برد از دلهره فرداش، یا به خودم تا صبح فحش می دادم، ولی وقتی شنبه
می شد، نمی تونستم تا آخر هفته صبر کنم که دوباره برم.

شایدم دارم بهونه میارم. شاید می ترسم که دیگه چیزیو پیدا نکنم که این حسا رو بهم
بده. شایدم فقط دلم برای ]...[ تنگ شده.
ولی می دونم امروز یه چیزیو تو خودم گمشده دیدم. احتمالاً باید صبر کنم خودش
خودشو بهم نشون بده که چیه.
[...]

پ.ن: خواهش می کنم کامنتی نذارین که می دونین ازتون می خوام پاکش کنین.