دست خودم نیست. هنوز عادت نکردم. عادت که نه، کنار نیومدم. به ترجمهء انگلیسی هنوز ادجاست نشدم. نمی تونم.  نه دست خودم نیست. این فوریه ۲۸ روزه بی مزه که تموم می شه، هر چقدر هم سعی کنی دورش کنی، به دهنت راهش ندی، لامصب از هر سوراخ .سمبه ای راه خودشو باز می کنه. پنهون یا غیر پنهون

از شکوفه هایی که تک تک کوچه های سر راهت غرقشونن و بوی سنبل و تازگی و نویی، تا ایمیلا و صفحه های شمارش معکوس و غیره. لامصب فصل بود؟ هیچ جوری نمی شه ندیدش گرفت، انکارش کرد. 

با مامان که حرف می زنم هر کاری می کنم که پیش نیاد؛ که امسال چی کاشتیم، که شمشادا سبز شدن، که خونه تکونی تموم شده، سفره چیدن، ماهی خریدن،... مثل احمقا غذای مزخرفی که درست کردمو مو به مو براش می گم. که قبل از اینکه خدافظی کنیم وقت 

.نکنه بپرسه امسال چی کار می کنم

.متنفرم از این وقت سال. از روز اول تا سی ام مارچ رو متنفرم ازش. تک تک روزهاش. تک تک لحظه هاش