Holllllllllllly shit!

Holy shit! اولین چیزی که به مغزم اومد وقتی ایمیلشو دیدم همین بود!
اهه! یعنی چی؟ ماجرا ازینجا شروع شد که ما وقتی هنوز کله مون از شب قبل یکم
سنگین بود و گلومون مثل ذغال رو آتیش می سوخت و در یک عدد کافه در فرودگاه
آمستردام مشغول خوردن ساندویچ قزل آلا و برندی و خوندن کتاب زوربای عزیز بودیم،
یک جناب آقای سیاه پوست نیمه سن بالایی که در امریکا زندگی می کردن به بنده
گیر دادن. و خوب، گیر دادن دیگه، یعنی هی دادن و دادن تا آخر شماره خودشونو ( که
نمیدونم کجا سر به نیست کردم) بهم داد و ایمیل منو گرفت. برگشتم، گفتم بابا بی خیال،
حالا یارو یه چیزی گفت، کیه که زنگ بزنه، کیه که ای میل بزنه؟ واشنگتنم کجا بود؟
حالا ای میل زده که منو یادت میاد؟ ما فلان جا همو دیدیم!
حالا موندم بهش ای میل بزنم یا نه؟ چی بگم؟ بگم آره؟ بعد؟ کمک!

داشتیم مثل بچه آدم بیلیزمونو در بوی عود می خوردیم و استینگ گوش می دادیما!