به ماه نگاه می کنم، بند ناف من و تو به ماه وصله و ماه
هر دم کبودتر می شه. ماه، پیوند ما و آسمون، پیوند ما و
یک دنیای دیگه. نیستیِ ماه، نیستی زمین و آسمون و انسان
و گوسفند و طرد شدن انسانِ چندین سال پیش.


ماهو تو خیابون همیجوری که والضّحای نامجو تو گوشمه می بینم ، میام
خونه، وسائلمو می ذارم تو اتاقمو و کارت تلفن و سیگارمو برمیدارم
می رم رو تپه روبروی خونه م می شینم و به مامانم زنگ می زنم.
تا آخر کارتم با مامانم حرف می زنم و بر می گردم خونه. الآنم خوشحال
رو پیش خون آشپزخونه م سالادمو تموم کردم که بعد از این پست و
بعدیش، برم یکم آشپزی کنم.
زندگی، بدون آشپزی، مثل زندگی بدون پنیر، یه چیزی کم داشت. ولی
الآن نداره ؛)