دلم می خواد زندگی کنم. زندگی. عین بچه آدم. بدون این همه نگرانی.بدون هیچ نگرانی.
بعضی وقتا که به فردام فکر می کنم کلی انرژی می گیرم. بهم " motivation"
می ده. اما الآن نه. الآن می گم که چی. که چی.
شاید به خاطر هواس. که بارون و ابره و باده همه ش. شایدم به خاطر ورزش نکردنمه.
شاید به خاطر آخر هفته بد و فیلم بی مزه ای که دیدمه. شاید به خاطر فکراییه که یه ساله
ولم نمی کنن. شایدم به خاطر همه ش. تمام شرایطی که دارم الآن رو خودم انتخاب کردم.
تقریباً همه شون رو؛ اینکه جایی باشم که کسیو نشناسم، اینکه با ایرانیا نپرم، اینکه با کی
چه جوری دوست باشم، شهر و دانشگاه رو همه که حرفشو نمی زنم. اما بعضی وقتا فکر
می کنم راضی نیستم. نه که راضی نباشم. خوشحال نیستم. شاید به خاطر
موای مزخرف پامه که دو روز یه بار در میاد و حال ندارم مومک بزنم، با تیغ می زنم و
در ماید زودیو نمی تونم برم ورزش. شایدم به خاطر اینکه صبح فکر کردم یه لنگه دستکشمو
گم کردم وتمام روز ناراحتش بودم و دیدم تو اتاقم افتاده بود. شاید به خاطر امتحان
شنبه س و اینکه می ترسم براش بخونم. شایدم به خاطر اینکه هیچ کدوم ازین حرفا رو
بهت نزدم.
شایدم به خاطر اینکه ازینکه باهات حرف نزدم و حالم گرفته س، ناراحتم.
شاید از اینکه ... نمی دونم.

بعضی وقتا فکر می کنم با این "مهارتای اجتماعی" مزخرفی که دارم، پا شم برم
قاطی community ایرانیا بشم و می دونم که یه هفته نشده دور و برم پر "دوست " می شه.
بعد می بینم خیلی چیزاشون ارزش تحمل کردن نداره؛ دنیایی که با مال من خیلی فرق
داره. شایدم ازینکه 4 تا دونه دوست، مخصوصاً دختر،- و مرده شور این دخترای گه ایرانیو
ببرن- ندارم ناراحتم.
نمی دونم.
شاید همه ش. شایدم هیچ کردم. ( که البته احتمالش ضعیفه)

می دونم. خیلی چیزا هست که می دونم. اما خوبه. هر ده دقیقه ای که می گذره،
برام مثل یه وزنه 50 کیلویی رو سینه مه، اما می دونم فردا آسونتره.
پارسال روزا و لحظه های خیلی بدتری رو گذروندم. الآن اونجوری نیست.
اما خصلته انسانه؛ همیشهover estimate می کنه. در هر حالی که هست.

زت زیاد دوستان