توی زمانای قدیم، توی یه شهر کوچیک، یه مجسمه بود. مجسمه یه شاهزاده. شاهزاده

اسمش شاهزاده خوشبخت بود. چون وقتی زنده بود خیلی بی غم بود. مجسمه ش هم از

طلای ناب پوشیده بود و دوتا یاقوت کبود جای چشماش و یه زمرد بر سر دسته

شمشیرش می درخشید. یه روز سرد پاییز، یه پرستوی کوچولو، که عاشق یه نیِ

باریک شده بود و حالا از گروهش جا مونده بود خواست که شب رو پیش پای مجسمه

بگذرونه. هنوز کامل نشسته بود که یه قطره درشت، تالاپی افتاد روی سرش. آسمونو

نگاه کرد و دید خورشید داره غروب می کنه، اما خبریم از ابر تو آسمون نیست. خلاصه،

سومین قطره که ریخت روی سرش، سرشو بلند کرد و به مجسمه نگاه کرد. دید که

مجسمه شاهزاده خوشبخت داره گریه می کنه. رفت رو شونه مجسمه نشست و

پرسید :چی شده؟ از تو خوشبخت تر کسی توی دنیا پیدا نمی شه، چرا پس گریه می کنی؟

شاهزاده گفت: وقتی که زنده بودم، توی یه قصرِبزرگ زندگی می کردم. تمام روز رو

با همسنای خودم به بازی و خوشگذرونی می گذروندم. فکر می کردم هیچ غمی توی

دنیا نیست. وقتی مجسمه م رو ساختن، تازه تونسم دنیای واقعی رو ببینم. بچه های فقیر،

مادرای لاغر، پدرای بی پولو دیدم که غصه می خوردن. شاهزاده باز هم به پرستو

نگاه کرد و گقت: پرستو، پرستو، پرستوی کوچک، من اون دور زنی رومی بینم که

داره روی لباس زیباترین کنیزک قصر گلای ساعتی می دوزه تا در مهمانی باشکوه

خوش بدرخشه. از فرط خستگی، انگشتاش رو پارچه خشک شدن و اون طرف اتاق،

پسرش توی تخت از تب می لرزه و از مادرش آب پرتغال می خواد. اما اون غیر از

آب جویبارچیز دیگه ای نداره که به پسرش بده. پرستو، پرستو، پرستوی کوچک.

زمرد دسته شمشیر منو بکن و به اون بده، تا برای پسرش غذا بخره و مجبور نباشه

این همه کار کنه. پرستو، که خیلی مهربون بود، قبول کرد یه شب سفرش رو عقب

بندازه و ماموریتش رو انجام بده. زمرد رو از دسته شمشیر مجسمه شاهزاده خوشبخت

کند و از روی شهر، ساختمان کلیسا با فرشته های سپید و حیاط سرسبز و مجلل قصر

پرواز کرد تا به پنجره نیمه باز خونه زن رسید. زن از شدت خستگی خوابش برده بود.

پرستوی کوچک زمرد رو روی میز، کنار انگشتدونه زن انداخت و رفت طرف پسرک.

بالای صورت پسرک بالهاش رو به هم زد. پسرک لبخندی زد و گفت :

آخ، چه خنک شدم. و به خوابی خوش فرو رفت.

به این ترتیب، پرستو چشمهای یاقوتی شاهزاده خوشبخت رو هم به نویسنده ای جوان

و فقیر و دختری کبریت فروش که کبریتهاش توی جوی آب افتاده بودن داد. و بعد از

اون با خودش عهد بست که پیش شاهزاده خوشبخت بمونه و جای چشمهاش رو

بگیره. از اون شب، هر شب یه تیکه از طلای نابی که سر تا پای مجسمه شاهزاده

خوشبخت رو پوشونده بود می کند و به افراد فقیر می داد. تا اینکه یه روز دیگه

هیچ چی از طلا نموند و مجسمه طلاییِ شاهزاده خوشبخت تبدیل به یه مجسمه

سربی خاکستری زشت شد. پرستوی کوچک روی شونه شاهزاده خوشبخت نشست

و به او گفت: دوست عزیز! امروز دیگه کار من تموم شده. اگر اجازه بدی، برای

خداحافظی، دستت رو ببوسم. شاهزاده خوشبخت رو به پرستو جوا داد: خوشحالم که

بالاخره رو به جنوب و پیش دوستانت برمی گردی. از اینکه پیش من موندی و به من

کمک کردی ممنونم. اما خواهش می کنم لبانم رو ببوس. چونکه من تو رو خیلی

دوست دارم. پرستوی کوچک نگاه غمگینی به شاهزاده خوشبخت که دیگهچشمهای

یاقوتی نداشت کرد و گفت: نه، امروز رو به جنوب منمی رم. امروز روز مرگه منه.

پرواز کرد، لبان شاهزاده رو بوسید و همون لحظه مرد. و پیش پای مجسمه افتاد. در

همون لحظهصدای بلند شکستن چیزی از درون مجسمه آمد. بله، مجسمه تماماً از

طلا نبود. قلب سربی شاهزاده خوشبخت شکسته بود. چند روز بعد، وقتی شورای

شهر تصمیم گرفتن مجسمه سربی رو که دیگه زیبا نبود و اثری از خوشبختی درون به

چشم نمی خورد ذوب کنن، کارگرای کارخونه دیدن که قلب مجسمه با اینکه خیلی توی

کوره مونده بود، ذوب نشده، اون رو کنار جسد یه پرستوی کوچک توی زباله ها

انداختن. همون روز خدا به فرشته هاش دستور داد که ارزشمند ترین چیزهای شهر رو

براش بیارن. فرشته ها رفتن و قلب سربی شاهزاده خوشبخت و جسد پرستوی کوچک

رو برای خدا آوردن. خدا اونهارو در دست گرفت و گفت حقا که اینها ارزشمند ترین

آثار شهرن، پس من اونها رو در بهشت جای می دم تا برای همیشه من رو بپرستن.

یادگار روزهای کودکیم،

اسکار وایلد